Πολλά έχουμε πει στα προηγούμενα αφιερώματα περί Προφητειών, αλλά ακόμη δεν είπαμε, Τί είναι και τί ΔΕΝ είναι Προφητεία. Πώς διατυπώνεται, τί εξυπηρετεί και τί είναι η ψευδοπροφητεία. Ας τα πάρουμε τα πράγματα με την σειρά:
α΄. Τί είναι Προφητεία; Όσο και να φανεί παράξενο, για να κατανοήσουμε τί είναι Προφητεία, πρέπει πρώτα να πούμε τί ΔΕΝ είναι Προφητεία. [Είπαμε, ήδη, τί ΔΕΝ είναι ο Χριστιανισμός.]
Λοιπόν, Προφητεία, ΔΕΝ είναι πρόβλεψη τού μέλλοντος. Η Προφητεία ΔΕΝ αποκαλύπτει όσα πρόκειται να συμβούν, με τον τρόπο που δήθεν προλέγουν το μέλλον οι «τσαρλατάνοι» ψευδολόγοι (μέντιουμ, πνευματιστές, αστρολόγοι, χαρτορίχτρες, καφετζούδες, ανατολικοφερμένοι τυχοδιώκτες κ.ά.), οι οποίοι παίζουν με τον πόνο των θυμάτων τους. Το κίνητρο αυτών είναι τελείως ιδιοτελές· το κέρδος. Τα «επιτεύγματά» τους είναι προβλέψιμα· αφορούν το πολύ-πολύ κοντινό μέλλον. Το πεδίο δράσης τους είναι δυστυχείς και απελπισμένοι ευκολόπιστοι, οι οποίοι, περιέργως, έχουν την ίδια επιθυμία με τους Πρωτοπλάστους· να γίνουν θεοί, τρώγοντας ένα …«μήλο».
β΄. Τί είναι ψευδο-Προφητεία; Όμως, Προφητεία ΔΕΝ είναι ούτε η αποκάλυψη του κοντινού μέλλοντος με την βοήθεια τού διαβόλου και των οργάνων του· γιατί, βεβαίως, υπάρχει και αυτή η περίπτωση. Ο διάβολος ΔΕΝ μπορεί να προβλέψει το μέλλον, διότι, απλούστατα, ΔΕΝ το γνωρίζει. Ως πνεύμα εύκολα μετακινούμενο εντός τής Κτίσεως, γνωρίζει ΜΟΝΟ συντελεσμένα γεγονότα, τα οποία δεν έχουν προλάβει να πληροφορηθούν οι άνθρωποι. Ο μακαριστός π. Αθανάσιος Μυτιληναίος έφερνε το εξής παράδειγμα: «Σε μία αίθουσα ένας ομιλητής βλέπει προς την είσοδο, το δε ακροατήριο έχει την είσοδο στις πλάτες. Εισέρχεται κάποιος, ο ομιλητής το αντιλαμβάνεται πρώτος και αναφωνεί· ήρθε ο τάδε. Αλλ’ αυτό δεν τον καθιστά γνώστη τού μέλλοντος. Έτσι και ο διάβολος εκμεταλλεύεται την πλεονεκτική του θέση ως πνεύμα, αλλά, ΔΕΝ θα γνωρίσει ποτέ τις άγνωστες Βουλές τού Θεού, διά των οποίων ο Κύριος προνοεί, κυβερνά και οικονομεί την Δημιουργία Του!» Ώστε, κάθε λόγος για το μέλλον που ΔΕΝ προέρχεται από τον Τριαδικό Θεό και ΔΕΝ επιστρέφει δοξολογικώς σε Αυτόν είναι ψευδο-Προφητεία, δεν είναι αγαθός λόγος και άν εκπληρωθεί δεν αποβαίνει ποτέ σε όφελος τού ανθρώπου. Δηλαδή, μπορεί και να εκπληρωθεί μια ψευδο-πρόβλεψη αστρολόγου ή μιας καφετζούς; Μάλιστα! Το εξηγούν θαυμάσια οι άγιοι Πατέρες: Όταν ο άνθρωπος δίδει εμπιστοσύνη σε ψευδο-Προφητείες, ο Θεός τον εγκαταλείπει (σωστότερα· αποσύρεται διακριτικά). Ο άνθρωπος χάνει τότε την προστασία τού Κυρίου, αφήνεται στην κακία τού διαβόλου (ο οποίος αποκτά δικαιώματα πάνω του) και υφίσταται τις συνέπειες αυτής τής κακότητος!
γ΄. Τί εξυπηρετεί η Προφητεία; Η Προφητεία ΔΕΝ δίνεται για να αποκτήσουν οι Προφήτες δύναμη. Όλοι σχεδόν οι Προφήτες τής Π.Δ. είχαν μαρτυρικό θάνατο. Δεν ήσαν μέντιουμ. Η Προφητεία ΔΕΝ εξυπηρετεί την περιέργεια τού ανθρώπου για το άγνωστο μέλλον. ΔΕΝ δίνεται για να πιστέψουν οι άπιστοι· δεν είναι δόλωμα. Το Άγιο Πνεύμα απεκάλυψε στους Προφήτες πλήθος λεπτομερειών από τον επίγειο βίο τού Μεσσίου, που θα ερχόταν πολλούς αιώνες αργότερα, μόνο και μόνο για να Τον αναγνωρίσουν οι καλοπροαίρετοι πιστοί, όταν Εκείνος θα ενηνθρώπιζε. Η Προφητεία, λοιπόν, απέχει πολύ από το γεγονός που προφητεύει· δεν αφορά τους ανθρώπους τής εποχής της· σκοπό έχει να βεβαιώσει τους πιστούς για την ακρίβεια τών γεγονότων όταν αυτά εκπληρωθούν. Η Προφητεία δεν (πρέπει να) εξετάζεται όταν λέγεται, αλλά φυλλάσσεται, παραδίδεται και ερμηνεύεται από την Εκκλησία, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου.
στ΄. Πώς διατυπώνεται η Προφητεία; Βεβαίως, υπάρχουν πολλά είδη Προφητείας, αλλ’ εμείς αναφερόμαστε στις Μεσσιανικές ή Χριστολογικές Προφητείες, και τις Εσχατολογικές, εκείνες που προλέγουν την ένδοξο Δευτέρα Παρουσία τού Χριστού στα Έσχατα τής ιστορίας. Οι άλλες είναι, συνήθως, διατυπωμένες με απλότητα και σαφήνεια, ώστε να τις αντιλαμβάνεται καθαρά ο λαός ή το συσχετιζόμενο πρόσωπο. Π.χ., προφητεύεται στον Ισραήλ, ότι εξαιτίας των αμαρτιών τού λαού και των αρχόντων του θα επέλθει ο Ναβουχοδονόσορ, θα καταστρέψει την Ιερουσαλήμ, θα βεβηλώσει τον Ναό και θα αιχμαλωτίσει το μεγαλύτερο μέρος του λαού· ή, προφητεύεται στον Βαλτάσαρ, ότι θα επέλθουν οι Πέρσες, οι οποίοι θα διαλύσουν την αυτοκρατορία των Βαβυλωνίων, διότι ο βασιλιάς ασέβησε και ατίμωσε τα ιερά σκεύη που είχαν λαφυραγωγηθεί από τον Ναό του Σολομώντος.
Όμως, στις Μεσσιανικές, Χριστολογικές και Εσχατολογικές Προφητείες τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Επειδή το προφητευόμενο είναι ιδιαιτέρως σπουδαίο, αλλά συγχρόνως και πολύ μακρινό χρονικώς (π.χ., η έλευση τού Μεσσία, το Πάθος και η Ανάστασις, η Δευτέρα Παρουσία κ.ά.), δίνονται συγχρόνως δύο παράλληλες Προφητείες, που συμπλέκονται μεταξύ τους πολύ δισδιάκριτα. Εκεί που ο προφητικός λόγος αναφέρεται στην μία, αίφνις στρέφει την αναφορά του στην άλλη· πάλι γυρίζει στην πρώτη, επιστρέφει δε εκ νέου στην δεύτερη. Ας σημειωθεί δε, ότι η μία Προφητεία είναι πάντοτε μικρότερης σπουδαιότητος και άμεσα εκπληρούμενη, ενώ η άλλη η μεγάλη θα εκπληρωθεί έπειτα από πολλούς αιώνες. Σκοπός είναι, όταν κανείς δει να εκπληρώνεται άμεσα η μικρή Προφητεία, να νοήσει ότι είναι «πιστός (=αξιόπιστος) ο Λόγος» τού Θεού. Ώστε, αφού η μικρή Προφητεία πραγματοποιήθηκε και η μεγάλη εξάπαντως θα εκπληρωθεί, όταν και όπως ο Τριαδικός Θεός γνωρίζει και βούλεται. Έτσι, π.χ., όταν ο Ιησούς προλέγει την ολοσχερή καταστροφή τής Ιερουσαλήμ, η οποία πραγματοποιήθηκε μία μόλις γενεά αργότερα, προλέγει συγχρόνως, αλλά σκιωδώς, και τα Έσχατα τής ιστορίας.
(Συνεχίζεται)
ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ
