Είπαμε στο χθεσινό άρθρο ότι ο Χριστιανισμός ΔΕΝ είναι θρησκεία, δεν συγκαταλέγεται σε αυτές, ούτε πρέπει να καλείται θρησκεία. Οι θρησκείες είναι ανθρώπινες επινοήσεις και οι θεοί που πιστεύονται σε αυτές είναι αποκυήματα φαντασίας. Αντίθετα, ο Χριστιανισμός είναι ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ τού Θεού, ο Οποίος από αγάπη θέλησε να φανερώσει τον Εαυτό Του στους ανθρώπους και να έχει κοινωνία με αυτούς. Στην Π.Δ. αποκαλύπτεται έμμεσα διά των Προπατόρων, Δικαίων και Προφητών μέσω τού προφητικού λόγου, ένα φαινόμενο εντυπωσιακό και ανεπανάληπτο που δεν απαντά πουθενά αλλού, σε κανένα θρησκευτικό, κοινωνικό ή πολιτικό σύστημα στην ιστορία τής ανθρωπότητας και, «ως έπος ειπείν», σε καμμία άλλη πτυχή τού ανθρωπίνου βίου. Στην Κ.Δ. δε, ο Κύριος αποκαλύπτεται άμεσα, διά τής Σαρκώσεως τού Λόγου, της συναναστροφής Του με τους ανθρώπους, του Πάθους, τής Αναστάσεως και της ενσώματης Αναλήψεώς Του στην Βασιλεία Του.
Την σπουδαιότητα τών Προφητειών επιβεβαίωσε ο Ι.Χριστός, χρησιμοποιώντας τον προφητικό λόγο ως ατράνταχτο και κοινώς αποδεκτό επιχείρημα: Κατά την Είσοδό Του στα Ιεροσόλυμα, παιδιά και νήπια ψάλλουν «ωσαννά τω υιώ Δαυίδ». Όταν οι Φαρισαίοι Τον επέπληξαν, τούς απεστόμωσε με ένα προφητικό χωρίο: «Ουδέποτε ανέγνωτε ότι εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον;»
Αργότερα, ο Απ.Πέτρος γράφει: Δεν λέμε πράγματα που τα βγάλαμε από το μυαλό μας…, ακούσαμε την φωνή τού Θεού από τον ουρανό, να βεβαιώνει ότι ο Ιησούς είναι ο αγαπητός Του Υιός, γι’ αυτό «έχομεν βεβαιότερον τον προφητικόν λόγον, ω καλώς ποιείτε προσέχοντες ως λύχνω φαίνοντι εν αυχμηρώ τόπω». Έπειτα, και η Εκκλησία, στο Σύμβολο τής Πίστεως, ομολογεί τον Ιησού «Υιόν τού Θεού, κατελθόντα εκ των ουρανών, σαρκωθέντα, ενανθρωπήσαντα, σταυρωθέντα, παθόντα, ταφέντα, και αναστάντα κατά τας Γραφάς».
Αλλά, ας έλθουμε σε αυτό που υποσχεθήκαμε· στις προφητείες.
Δεν υπάρχει Προφητεία πιο συγκλονιστική για την χρονική της ακρίβεια από τού Δανιήλ (κεφ. 9ο). Ευρισκόμενος ο Προφήτης αιχμάλωτος στην Βαβυλώνα, προφητεύει για τις περίφημες «Εβδομήντα εβδομάδες ετών» (490 έτη), στο τέλος των οποίων θα συμπληρωθεί η αποστασία των Εβραίων, θα εξαλειφθούν οι ανομίες, θα εξιλεωθούν οι αδικίες λαού και αρχόντων, θα παύσει κάθε Προφητεία που αναφέρεται στον Μεσσία και θα χρισθεί ο κατ’ εξοχήν Άγιος, ο αγιώτατος όλων, ο Χριστός, («του σφραγίσαι όρασιν και προφήτην και του χρίσαι άγιον αγίων»).
Όμως, ο Δανιήλ δεν μένει σε αυτά. Μισή χιλιετία προ Χριστού, γνωστοποιεί γεγονότα τα οποία σήμερα γνωρίζουμε ότι έγιναν και μπορούμε να βεβαιώσουμε για την ακρίβεια της εκπλήρωσής τους. Λέγει: «Μετά από 7 εβδομάδες ετών (49 έτη μετά την Προφητεία) θα εκδοθεί διάταγμα για επάνοδο τών Ιουδαίων στην Ιερουσαλήμ και θα εμφανιστεί ένας εκλεκτός τού Θεού (ο Ζοροβάβελ), που θα οδηγήσει τον λαό και θα ξαναχτίσει την Σιών και τον Ναό. Έπειτα, θα περάσουν άλλες 62 εβδομάδες ετών (434 έτη) και θα θανατωθεί Εκείνος ο οποίος φέρει το καθ’ αυτό χρίσμα, ο Χριστός Κυρίου, χωρίς να υπάρχει εις βάρος του καμμία ενοχή αμαρτίας.» Και παρακάτω: «Ο Χριστός θα συνάψη νέα Διαθήκη για όλους επί μία εβδομάδα ετών (7 έτη). Στο μέσο αυτής (στα 3,5 έτη, όταν θα προσφερθεί η θυσία τού Σωτήρος) θα παύσουν να προσφέρονται οι παλαιές αιματηρές και αναίμακτες θυσίες.» Έπειτα, περιγράφει με εντυπωσιακές λεπτομέρειες την βεβήλωση και καταστροφή τού Ναού, τον αφανισμό των αρχόντων τής Ιερουσαλήμ και το διάταγμα ερημώσεώς της.
Αίφνις, η Προφητεία στρέφεται αναπάντεχα στα τελευταία Έσχατα τής ιστορίας. Αναφέρεται σκιωδώς στον Αντίχριστο, στην τελεία ήττα του και στην οριστική νίκη τού Θεού, η οποία θα σημάνει το τέλος τής ερημώσεως: «Και επί το ιερόν βδέλυγμα των ερημώσεων, και έως της συντελείας καιρού συντέλεια δοθήσεται επί την ερήμωσιν.» (Για το φαινόμενο αυτό στον προφητικό λόγο θα γράψουμε στο άρθρο τής Μ.Τρίτης, πρώτα ο Θεός.)
Θα κλείσουμε με τις Προφητείες τών Βαΐων, που ειπώθηκαν ειδικά για την Είσοδο τού Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Στον Εσπερινό τής σημερινής Δεσποτικής Εορτής διαβάζονται τρεις Προφητείες. Λόγω χώρου, θα δούμε μόνο τις δύο:
α΄) Από το βιβλίο τής Γενέσεως. Προφήτες· καταγραφεύς ο Μωυσής και πηγή τής Προφητείας ο Πατριάρχης Ιακώβ. «Εκάλεσεν Ιακώβ τους υιούς αυτού… συνάχθητε, ίνα αναγγείλω υμίν, τί απαντήσει υμίν επ’ εσχάτων των ημερών…· Ιούδα, σε αινέσουσιν οι αδελφοί σου… Ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος, εκ των μηρών αυτού, έως αν έλθη, ω απόκειται, και αυτός προσδοκία εθνών, δεσμεύων προς άμπελον τον πώλον αυτού, και τη έλικι τον πώλον τής όνου αυτού, πλυνεί εν οίνω την στολήν αυτού, και εν αίματι σταφυλής την περιβολήν αυτού…» Δηλαδή· Αυτός που θα έρθει, είναι η προσδοκία όλων των Εθνών (σαφής αναφορά στον Μεσσία), δένει το πουλαράκι τής όνου του στις έλικες τού αμπελιού και τα ιμάτιά του είναι κόκκινα από το «αίμα» τού σταφυλιού (θαυμάσια παρομοίωση για το Πάθος και την Σταύρωση τού Χριστού).
β΄) Την εκπληκτική, σαν κινηματογραφική περιγραφή τού Προφ.Ζαχαρίου. Ήδη τον 6ο αι. π.Χ. μακαρίζει την Σιών, γιατί «βλέπει» τον βασιλέα της να έρχεται δίκαιος, σωτήρας και πράος πάνω σε ένα νεαρό γαϊδουράκι: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών…· ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αυτός, πραύς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον.»
Κάθε καλοπροαίρετος νους δεν μπορεί παρά να κατανοήσει και να αποδεχθεί, ότι εδώ, όντως, πρόκειται για Αποκάλυψη Θεού. Και είμαστε μόνο στην αρχή!
Καλή δύναμη σε όλους για την Μεγάλη Εβδομάδα.
(Συνεχίζεται)
ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ
